Dag 1 - 23 Februari (deel 1)

De bedoeling was om vanmorgen lekker een beetje door te slapen, om in ieder geval al iets in het ritme van de US te komen. Maar helaas, Yvonne en ik waren om 7:30 wakker. Yvonne is gelijk eruit gegaan, hondjes uitlaten, nog wat boodschappen doen, etc. Ik ben nog wel even half uurtje blijven liggen, maar dat schoot ook niet op. Dus rond 8uur ging ook ik eruit.

Nog even achter de laptop, alle leuke berichtjes op de verschillende Amerika fora bekijken. Ik heb veel kijkers op de weblog vermoed ik. Yvonne en ik hebben de laatste dingetjes in de koffers gestopt en naar beneden gebracht. Daarna aan de slag met alles voor de suikerziekte. Naaldjes, vullingen, pennen, vingerprikapparaten. Er gaat weer een hele lading mee. Ben benieuwd wat ze bij de douane nog gaan zeggen.

Om 9:15 komen de mannen naar beneden, gelijk de douche in gestuurd en rond 9:45 waren we eigenlijk er al helemaal klaar voor. Ongelooflijk, 45 minuten eerder dan gepland. Dan maar Denise bellen dat ze wel eerder kan komen als ze klaar is, dan kunnen we al eerder op pad. We laden de auto in, met 3 koffers en 2 trolleys toch wel volle bak. Past allemaal maar net. En dat voor 1 weekje …. Maar goed, ski-spullen nemen wel veel ruimte in natuurlijk, anders dan een weekje Florida. En de koffers zitten allemaal wel redelijk vol, maar er kan nog genoeg bij.



Yvonne besluit nog even met de mannen op de fiets naar het winkelcentrum te rijden om wat snoepjes in te kopen voor tijdens de reis. Ik heb mijn laptop ingepakt, want Denise kan zo komen met Chloë. Maar ik loop maar te ijsberen, kroel even met de honden, geef ze (voor de zoveelste keer) een snoepje. Maar geen Denise. Yvonne en de mannen zijn ook weer terug inmiddels. En precies om 10:30 komt Denise met Chloë aan …. Goed, we kunnen in ieder geval gelijk op weg.

Denise maakt nog wat foto’s met de nieuwe camera, Chloë zit afwisselend bij Matthew en Robin op schoot en vindt het prachtig dat ze op ons huis en de hondjes gaat passen. En natuurlijk op de nieuwe auto van oma, want dat is ook geweldig. Onderweg gooi ik de tank nog even helemaal vol voor Denise en om 11:20 zijn we op Schiphol. We nemen afscheid van Denise en Chloë en zwaaien nog een paar keer.



We checken onze koffers in (boardingpassen had ik al uitgeprint) en zijn snel door de douane. We kopen nog een nieuw luchtje voor mij en gaan vervolgens naar de KLM lounge. Het is druk en we moeten een paar minuten wachten voordat we een plekje hebben. De mannen zitten lekker aan de game-boys en nemen lekker wat koekjes en drinken, terwijl Yvonne nog een maaltijdje naar binnen werkt.

Rond 12:30 besluiten we richting de gate te lopen. Het boarden was al om 12uur begonnen, maar we vertrokken pas om 13:40, dus vond het wel best. Al snel waren we bij de gate, waar een flinke rij stond, maar gelukkig mogen we daar met onze Platinum kaarten zo voorbij lopen. Eerst weer even wat vragen beantwoorden en daarna door de scan. En ja hoor, de tas met diabetes-spullen wordt eruit gehaald en helemaal uitgespit. Logisch natuurlijk, en was ook verder geen probleem. Ze wilden alleen alles even zien. Toch blijf ik het raar vinden dat ik zelf nooit gecontroleerd hoef te worden, terwijl ik toch aardig wat keer in het vliegtuig zit en altijd ook al mijn prikspullen gewoon bij me heb. Maar goed, we waren dus lekker op tijd.

We moesten nog even wachten, maar rond 13uur begon het echte boarden. Ook met de Platinum kaarten mochten we bijna als eerste naar binnen. Ideaal, want zo wisten we zeker dat we onze trolleys kwijt konden in de bagage-bakken. We zaten op rij 12 en 13, twee keer twee zeg maar. Ideaal, net achter de business class en genoeg ruimte voor de bagage.

Het vliegtuig is een nieuwe Airbus A330 van Northwest Airlines. Lekker ruim, je eigen schermpjes, ziet er allemaal prima uit. Ik heb ook prima beenruimte hier. Robin gaat naast Yvonne zitten en Matthew naast mij. Rond 14uur gaan we de lucht in, ongeveer 15min vertraging dus, wat ons betreft prima.



Na 1,5 uur krijgen we het eten. Uiteraard ‘Chicken or Pasta’, we kiezen voor de Chicken. Voor Matthew is er een kindermaaltijd, voor Robin niet. Maakte niet veel uit, allebei lusten ze er niets van. Ik heb ook alleen maar de kip op. Geweldig is het allemaal niet. Ook niet dramatisch of zo, maar dit sla ik toch maar over. Voor de mannen hadden we er op gerekend, en hadden we broodjes meegenomen. Die gingen er prima in.

De vlucht duurt lang. Ik heb veel zitten werken, de mannen hebben bijna alleen maar achter hun gameboy gezeten. Ik had ze weer helemaal volgeladen met de nieuwste spelletjes. Yvonne heeft afwisselend film zitten kijken, wat liggen slapen en wat spelletjes gedaan op het schermpje. Gelukkig hebben we in het voorste gedeelte van het vliegtuig stroom in de stoelen. Mijn laptop blijft dus lekker aan het werk en de gameboys worden ook gewoon opgeladen.

Keurig om 16:30 plaatselijke tijd (7 uur tijdsverschil) komen we aan op Memphis Airport, ongeveer 10 minuten voor de geplande aankomsttijd. Was echt een prima vlucht, mooi toestel, prima service en genoeg beenruimte. Aangezien we lekker vooraan zaten, waren we snel het vliegtuig uit en konden we uit nog relatief korte rijen bij de immigratie kiezen. We kozen de kortste, met ongeveer 5 mensen voor ons.

Maar helaas, dat was geen briljante keuze (van Yvonne). Die man was ongelooflijk sloom en we zagen echt de rijen naast ons korter en korter worden. Er leek verder niets bijzonders aan de hand te zijn, het ging gewoon langzaam. Eerst vonden we het niet zo erg, de koffers waren er toch nog niet. Maar het duurde echt lang …. Na 45 minuten en terwijl de andere rijen al bijna leeg waren, waren we eindelijk aan de beurt. Maar het was een hele gezellige jonge vent. Ging inderdaad gewoon langzaam, maar goed, we hadden tijd zat nog.

Om 17:20 waren we klaar en konden we naar de koffers. Die konden we er snel afhalen, daarna de koffers weer afgeven voor de vlucht naar Denver en tenslotte weer door de screening. Geen gezicht, allemaal 1 bak voor schoenen en jas, daarnaast twee aparte bakken voor de laptops en daarnaast 2 trolleys en 1 tas …. Wat een rij spullen. Maar dit keer geen controle, we konden zo doorlopen.

Inmiddels dus net iets over 17:30 en kijken waar we naartoe moesten. De vlucht stond nog op tijd gepland, om 18:47 naar Denver. De gate was in de buurt, dus eerst even rondgekeken en wat te eten genomen bij een soort McDonalds. De mannen allebei (volwassen) hamburgermenu, Yvonne en ik allebei chicken fingers. Smaakte prima en we hadden goed honger ! Is goed om in het ritme te raken.



We liepen nog even verder maar heel veel bijzonders was er niet, alleen nog een golf winkel, maar ook dat hadden we snel gezien. We besloten niet naar de lounge te gaan, maar gelijk naar de gate. Het was immers al bijna 18uur en boarden zou om 18:17 beginnen. Daar heb ik even ingelogd en het eerste stuk van de weblog ge-update.