Dag 3 - 25 Februari

We lagen er gisteren allemaal vroeg in en sliepen gelijk. Om 3uur werden we wakker, omdat Matthew dacht dat hij te laag zat met zijn suiker. Dat was niet zo, maar Robin wel ! Al snel sliepen we weer, alleen nu werd ik om 5uur wakker, ik zat te laag !! Nog even flink wennen hier dus met onze suiker. Uiteindelijk werden we allemaal rond 7uur wakker, dat is netjes. Zouden we de jetlag al redelijk voorbij zijn ? Dat zullen we vanavond wel zien.

We gingen gelijk lekker douchen en aankleden en namen ontbijtje. Lekkere broodjes met rosbief, kaas en kipfilet. Toen we even naar buiten keken, zagen we dat het flink gesneeuwd had vannacht, dat wordt heerlijk skiën vandaag ! Ik denk zo’n 25 – 30 cm, echt een flinke berg. Rond 8:30 waren we er klaar voor, ik ben ook zeker wel 10 minuten met die schoenen van de mannen bezig, icm de skibroeken. Yvonne bleef thuis, die ging op haar gemakje doen en die zouden we om 12uur zien bij het Beaver Run restaurant.

De mannen vonden het heerlijk buiten, lekker in de sneeuw rennen en sneeuwballen gooien, lekker in de sneeuw wegzakken. De paden hadden ze al weer helemaal schoongemaakt, dat is wel supergoed geregeld hier allemaal. Het was inmiddels niet meer aan het sneeuwen, zelfs leek het zonnetje tussen de bewolking door te komen. Zo net voor 9uur zaten we alweer in de lift. En wat was het rustig zeg, haast niemand op de afdalingen te zien.





We hebben echt op de beste sneeuw geskied die ik ooit heb meegemaakt. Wat was dat lekker zeg, alles prachtig geprepareerd, heerlijke poedersneeuw, echt super. Je hoorde gewoon niemand skiën, heel bijzonder. En dan de bomen prachtig helemaal onder de sneeuw. Echt sprookjesachtig. Zo tegen 10uur begon het weer te sneeuwen, dus weer een verse laag. Zo tegen 10:30 was het echt hard aan het sneeuwen, maar we zaten heerlijk ingepakt, dus weinig last. Alleen eigenlijk van ons gezicht rondom je mond. Dat was toch wel frisjes.





Om 10:30 weer een lekkere stop gemaakt voor wat warme chocolademelk en wat tussendoortjes. De suikers waren weer prima in orde gelukkig. Daarna weer op pad, ze kunnen haast niet wachten om te gaan. Natuurlijk werd ik bekogeld met sneeuwballen toen ik het restaurant uitliep. Wat hebben ze het naar hun zin hier. En tja, als je kinderen genieten …. Dan heb ik ook de tijd van mijn leven !



We maken weer een paar mooie afdalingen, terwijl de sneeuw weer stopt en heel voorzichtig het zonnetje weer te voorschijn komt. Ik krijg twee sms-jes van Yvonne. Op de eerste plaats dat ze ‘warme voeten heeft’ en ik ben bang dat dat betekent dat ze nieuwe schoenen gekocht heeft. Op de tweede plaats dat ze inmiddels in het restaurant zit, terwijl het ongeveer 11:30 is. Ik besluit alvast naar haar toe te gaan, terwijl de mannen nog een liftje naar boven nemen.





Maar in de laatste lift, let ik niet goed op en blijft 1 ski in de sneeuw steken, waardoor mijn been naar achteren klapt en mijn ski uitvliegt … Balen, gelukkig geen last van mijn been. De lift wordt langzamer gezet en ik zie iemand bij de lift mijn ski pakken. Die zal hij wel aan iemand meegeven. En inderdaad, een minuutje later komt er iemand met mijn ski, prima service ! Ik ski snel naar beneden, naar Yvonne.

En ja hoor, dat is het risico als je de vrouw alleen met de credit card op stap laat gaan, ze heeft nieuwe Uggs gekocht … Ik was er nog zo op tegen, maar ja … Yvonne was helemaal trots en blij, dus vooruit maar weer. We kletsen wat bij, de auto was zo ingesneeuwd dat ze de bus naar Main Street had genomen, lekker rondgewandeld had, Uggs gekocht en tenslotte de bus naar Beaver Run genomen. Was allemaal prima gegaan. Op ons verzoek had ze ook nog turtle necks gekocht. Dat zijn soort sjaals, die je ook voor je gezicht kan trekken.



Rond 12:15 komen de mannen aan. We bestellen weer wat te eten, salades voor Yvonne en mij, hamburger voor Matt en pizza voor Robin. De mannen zijn al snel weer klaar ervoor en gaan lekker, met hun nieuwe turtle necks, lekker samen een afdaling doen, terwijl Yvonne en ik nog even lekker kletsen.





Om 13:15 lopen Yvonne en ik naar de piste. Maar waar heb ik mijn ski’s gelaten, ik kan ze niet meer vinden … Ik loop zeker 10 minuten alle ski’s af, maar zie ze niet. Inmiddels komen de mannen er ook aan, die meezoeken. Uiteindelijk vindt Yvonne ze natuurlijk (ideaal die vrouwen als je iets kwijt bent !) en we kunnen op pad. We zwaaien Yvonne uit die naar de bus gaat en gaan de lift. Zoals al heel de dag, totaal geen rij, we skiën in 1 keer de lift in ! Heerlijk.







We skiën weer lekker door. Weer afwisselend goed weer, met zelfs een zonnetje, en weer flinke sneeuw. Maar met onze turtle necks hebben we nergens last van. Om 15:30 besluit ik terug te gaan naar het appartement, terwijl de mannen nog samen Peak 10 willen doen. Voor mij hoefde dat niet, was alleen maar moeilijke pistes vandaag. En ik schijn gezegd te hebben dat zij dan samen mogen …. Pfft, vooruit dan maar. Wel nog even in de sneeuw vingerprikken, ze zitten prachtig. Nog meer even een koek, en ze moeten de rugzak mee en dan mogen ze.



Het begint inmiddels flink hard te sneeuwen, dus ik heb al een beetje spijt. Maar ja, dat enthousiasme he, het moet maar. Ik roep nog 10 keer dat ze voorzichtig moeten doen, geen gevaarlijke dingen moeten doen, geen zwarte pistes, etc. Of het pedagogisch verantwoord is, weet ik niet. Maar ja …. Ik zwaai ze uit terwijl ze de lift in gaan en maak snel een paar foto’s. ‘I love you papa’ hoor ik ze nog vanuit de lift roepen …



Ik ski lekker snel naar beneden, nog steeds een heerlijke piste. Om 15:40 ben ik in het appartement en kleed me snel om. Ik had beloofd rond 16uur bij de piste te staan op de afgesproken plek, zodat zij niet heel het stuk hoefden te sjouwen met de boards. Yvonne en ik stappen in, gelukkig had Yvonne de auto al schoongemaakt. Het sneeuwt hard en het is glad, maar de auto houdt het echt prima. En precies om 16uur staan we op de plek.

Eindelijk om 16:10 komen ze aanlopen. Hadden nog even plaspauze gehad (terwijl wij al in de stress zaten natuurlijk). Ze hadden het weer heerlijk gehad. We rijden terug naar het appartement, kleden ons om en rond 16:30 rijden we op weg naar Silverthorne, de outlets. Daar zouden we wat shoppen en tenslotte ook wat eten.

We kunnen prima doorrijden, het begint alweer minder te sneeuwen. Rond 17uur zijn we bij de outlets, de mannen hebben nog geen honger dus we gaan eerst shoppen. We beginnen bij Tommy, maar hebben het snel gezien. We kopen een paar spijkerbroeken bij GAP en rijden verder naar de Ralph Lauren (kopen niets) en Nike (nieuwe sportschoenen voor de mannen). We komen nog bij de fire place, waar we ook vorig jaar foto’s hebben gemaakt. Ik word natuurlijk weer bekogeld met sneeuwballen. Verder weinig bijzonders gekocht, de koffers komen niet vol terug deze vakantie vermoed ik zo.



Inmiddels is het iets na zessen en de mannen willen bij de Wendy’s eten. Daar heb ik niet zo’n zin in, ik wil een lekker simpel steakhouse. Ik heb ook vakantie, toch !? Ik herinner me nog een Ruby Tuesday en rijdt er zowaar in 1 keer naar toe ! En dat binnen 5 minuten ! Hier zijn we ook met de mannen geweest vorig jaar en ze herinneren alles nog. Yvonne en ik bestellen een heerlijke steak en de mannen nemen een kindermenu. En het was echt superlekker, lekker buikje vol gegeten. En de rekening, 50 dollar ;-) !





Het was inmiddels 19:15 en we keken nog even bij Adidas en Levi’s, maar slagen ook daar niet. Dan maar lekker terug naar het appartement. We willen de rijksweg op rijden naar Breckenridge, maar die is afgesloten door politie. Wat zou er aan de hand zijn ? Het sneeuwt wel weer hard, zou de rijksweg afgesloten zijn ? We zien wel auto’s rijden bovenlangs, ik besluit de rijksweg richting Denver op te rijden (de andere kant dus op), dan kunnen we vast wel snel even eraf en de andere kant weer op. Dat bleek geen slimme beslissing ….

Het ging steeds harder sneeuwen, de rijksweg was een ijsbaan, je zag haast geen weg meer, alleen maar sneeuw. Langs de kant stonden vrachtauto’s stil. Ik hoopte dat snel een afslag zou komen, want dit was niet echt prettig rijden. Maar helaas, die kwam maar niet. We reden door en het ging steeds harder sneeuwen, kon haast niets meer zien zo hard sneeuwde het. En we moesten ook flink omhoog. De auto hield het gelukkig prima. Helaas was het ook relatief rustig op de weg (raar !?), dus kon me ook niet echt op iemand voor me richten.

Het bleek ongeveer 11mile te zijn, toen we weer bij de Eisenhower Memorial Tunnel kwamen. Daardoorheen kwam er eindelijk een afslag, die namen we maar, want wie weet hoe lang het anders gaat duren. Bij de afslag pikkedonker, het was de Loveland Pass of zo. Nu hopen dat we ook weer de rijksweg op kunnen, anders zitten we wel op een heel verlaten stuk … Al snel zien we I70 weer staan, de rijksweg. Als we twijfelen, gaan we gewoon weer de rijksweg op richting Denver. Maar godzijdank zien we ook de I70 East, die moeten we hebben. We proberen niet stil te staan, want het ziet er spekglad uit, hier rijdt echt niemand op dit moment. We moeten nog een U-turn om de rijksweg op te slaan, en we moeten echt door een dikke laag sneeuw, maar gelukkig, we zitten weer de goede kant op.

Maar dat was het nog niet, we komen vlak voor de tunnel uit, staat het stoplicht op rood ! We mogen de tunnel niet in … Er staan een stuk of 10 auto’s voor ons, en een paar vrachtwagens. We wachten een minuut of 10, maar er gebeurt niets. Ineens zien we wat auto’s over de baan gaan, blijkbaar moesten die erdoor, soort sneeuwschuivers. Daarna gaan gelukkig de lichten op groen.

Ik probeer aan te haken bij auto’s voor me, zodat ik de achterlichten kan blijven volgen. Na de tunnel is het heel lang alleen maar afdalen, dus ik zit alleen maar steeds voorzichtig bij te remmen. Maar het gaat gelukkig redelijk, zolang je maar blijft rijden gaat het goed. Ondanks de relatief steile afdaling en de vele bochten. Wat zijn we blij als weer lichten zien van Silverthorne … De rest is alleen maar donker ….

Vanaf Silverthorne moeten we weer omhoog richting Breckenridge. Best spannend weer, maar de auto houdt het prima. Het sneeuwt nog steeds hard maar gelukkig zien we al snel de afslag Frisco/Breckenridge. Ook hier blijven we doorrijden en sommige stukken zijn spannend, want ook geen verlichting en veel bochten, maar we kunnen prima een auto voor ons in de gaten houden, zodat je goed weet hoe de weg verloopt. En gelukkig rijden we al snel Main Street op, waarna we binnen 5 minuten bij het appartement zijn. Wat een ervaring zeg, wat waren we blij weer terug te zijn. Ik zat flink in de rats, maar liet maar zo weinig mogelijk merken onderweg ..

Grappig is nog wel, dat de mannen niets in de gaten hebben gehad, die zaten lekker rustig de hele weg achterin met hun gameboy. Maar we weten wel dat we bij enige twijfel over het weer in ieder geval ’s avonds niet meer op pad gaan, dat was geen goed idee. Maar het is 20:45, dus best een redelijke tijd nog. Yvonne kijkt nog even tv, maar gaat snel naar bed. De mannen zitten nog achter hun computer, maar moeten om 21:15 ook gaan slapen van mij. Ik moet helaas de hele avond nog werken en ga pas om 22:45 naar bed. Nog wel even snel wat foto’s op de weblog gezet. De tekst komt morgen wel.